X
تبلیغات
رایتل

سلام به همه عزیزانی که از وب شیرکلا بازدید میکنن

یه آهنگ محلی  مازندرانی با نام ربابه جان براتون گذاشتم

این یه موسیقی و آهنگ خیلی قدیمیه

که یکی از جوونای مازنی اونو خونده

به نظرم زیبا اومد

امیدوارم خوشتون بیاد

دانلود آهنگ ربابه جان (کلیک کنید)


اینم متن ترانه به زبان محلی

 تره بتمه نپوش ململه جمه آی ربابه جان ته بلاره

تره بتمه نشو کوهیه خانه آی ربابه جان ته بلاره

 تره بتمه نپوش ململه جمه آی ربابه جان ته بلاره

تره بتمه نشو کوهیه خانه آی ربابه جان ته بلاره

**************

مه چشه سرمه

تو نکن برمه

کوهی شونه کوهو

تره نورنه

آی ربابه جان ته بلاره

***********

کیجاجان ته گره ته ماره گره آی ربابه جان ته بلاره

ته اسپه دله سر خاله گره آی ربابه جان ته بلاره


کیجاجان ته گره ته ماره گره آی ربابه جان ته بلاره

ته اسپه دله سر خاله گره آی ربابه جان ته بلاره

**********

مه چشه سرمه

تو نکن برمه

کوهی شونه کوهو

تره نورنه

آی ربابه جان ته بلاره

************

مه چشه سرمه

تو نکن برمه

کوهی شونه کوهو

تره نورنه

آی ربابه جان ته بلاره


دانلود آهنگ ربابه جان (کلیک کنید)




تاریخ : سه‌شنبه 1 بهمن‌ماه سال 1392 | 09:30 ق.ظ | چاپ | نویسنده: اکبری | نظرات (9)

مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن خداحافظی، آن لحظه*ی قبل از رها کردن دست، با نوک انگشت*هاش به دست*هایت یک فشار کوچک می دهد… چیزی شبیه یک بوسه!

مثل آن راننده تاکسی*ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی بلند می گوید: روز خوبی داشته باشی.

آدم*هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می شوی، دستپاچه رو بر نمی*گردانند، لبخند می زنند و هنوز نگاهت می کنند.

آدم*هایی که حواسشان به بچه های خسته ی توی مترو هست، بهشان جا می دهند، گاهی بغلشان می کنند.

دوست هایی که بدون مناسبت کادو می خرند، مثلا می گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود. یا گاهی دفتریادداشتی، نشان کتابی، پیکسلی.

آدم*هایی که از سر چهار راه نرگس نوبرانه می خرند و با گل می روند خانه.

آدم*های پیامک*های آخر شب، که یادشان نمی رود گاهی قبل از خواب، به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند، آدم*های پیامک*های پُر مهر بی بهانه، حتی اگر با آن ها بدخلقی و بی حوصلگی کرده باشی.

آدم*هایی که هر چند وقت یک بار ایمیل پرمحبتی می زنند که مثلا تو را می خوانم و بعد از هر یادداشت غمگین خط*هایی می نویسند که یعنی هستند کسانی که غم هیچ کس را تاب نمی آوردند.

آدم*هایی که حواسشان به گربه ها هست، به پرنده ها هست.

آدم*هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود صندلی کنارشان را با لبخند تعارف می کنند که غریبگی نکنی.

آدم*هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی کنند، توی پیاده رو بستنی چوبی لیس می زنند و روی جدول لی لی می کنند.

همین*ها هستند که دنیا را جای بهتری می کنند برای زندگی کردن…



تاریخ : سه‌شنبه 24 دی‌ماه سال 1392 | 08:16 ق.ظ | چاپ | نویسنده: اکبری | نظرات (0)
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.